U7 Wit domineert tegen Bon Air

U7 Wit heeft gewonnen. Verdiend gewonnen! Gezien de positieve evolutie op de trainingen en de uitstekende prestaties van de laatste matchen kon de overwinning niet lang meer op zich laten wachten. Maar het doet toch deugd en het is vooral goed voor de moraal. Het relaas…
 
De eerste ogenblikken van de match leek Bon Air een taaie tegenstander te worden. De thuisploeg had het balbezit en kwam meteen kennismaken met onze keeper. Onze jongens bleken dit keer echter niet onder de indruk en zetten zelf veel druk naar voren. Hun ijverige voetjes knutselden de ene kans na de andere in elkaar – de lob van Thor was waarschijnlijk de spectaculairste – maar ze besloten de supporters nog even op hun honger te laten zitten.
 
Een moment van slecht uitverdedigen achterin zorgde op het einde van het eerste kwartier bijna voor een koude douche, maar Toon B. pakte uit met een schitterende save en hield zijn netten schoon. Het was een van de zeldzame kansen die we voor Bon Air optekenden.
 
Het tweede kwartier was een kopie van het eerste: een uitstekend Wambeek voetbalde met veel inspiratie en bracht aanvallend en attractief voetbal. Maar de bal wilde er niet in. De ene poging ging voorlangs, de andere belandde op de paal en een heel deel kansen kon net niet worden afgerond. Ik geloof dat het bij menig supporter voor een matige tot intens verhoogde bloeddruk zorgde…
 
Die bloeddruk schoot al helemaal door het dak toen Bon Air vroeg in het derde kwartier op voorsprong kwam: 1-0. Onverdiend. Maar vooral ook onze eigen schuld: die foute passen achterin zouden er nu wel uit mogen. Maar… het zouden Randy z’n boys niet zijn als ze zich niet vol overgave op hun tegenstander stortten en zich voor elkaar bleven inzetten. De ene kans na de andere werd toegevoegd aan het wedstrijdverslag. Alleen het nodige geluk ontbrak om op gelijke hoogte te komen.
 
Tot minuut 47. Toen schoot Frenn er als een pijl vandoor en knalde het leer tegen de netten: 1-1. “Jaaaaa!” Het was voor de hele ploeg het signaal om nog een versnelling hoger te schakelen en Bon Air helemaal naar de keel te grijpen. De combinatie staart – vleugel – flank werkte als een geoliede machine en leverde tientallen kansen op.  Eén daarvan werd succesvol afgerond door Toon Remaut: 1-2.
 
Wie dacht dat het spel toen gespeeld was, had het mis. Wambeek bleef gas geven om de score verder uit te diepen. Bon Air vond nauwelijks een antwoord op deze dominante speelstijl en kon alleen antwoorden met een zoveelste tackle op Stan. Met een heerlijk doelpunt nam hij op sportieve wijze wraak en zorgde zo voor de 3-1-eindstand. Na het laatste fluitsignaal ging het dak eraf bij de supporters. De ontlading was zo groot dat zelfs de konijnen in het asiel even verderop niet wisten wat hen overkwam…
 
Wat een wedstrijd! Wat een prestatie! En wat een inzet van iedereen! Het inspireerde zelfs de auteur van dit artikel om na de reguliere verslaggeving  nog een stukje proza neer te pennen:
 
Wanneer Frenn uithaalt…
Aquils zijn mannetje afstopt…
Milan achterin de deur op slot houdt …
Bermans Toon de flanken afschuimt…
Eerst Julius op de keeper afstormt…
En dan Toon Remaut uithaalt…
Koning Stan zijn moves bovenhaalt…
! en Thor ook een fantastische keeper blijkt te zijn…
 
… dan weet je:
’t is groen, ’t is wit,
’t is beter dan Madrid…
’t is WAMBEEK, ’t is WAMBEEK!
 
Bon Air – Wambeek: 1-3
 
Tekst: Tim
Foto: Katrien